Zo'n titel als De Doorbraak is volstrekt misleidend. Prima. De vissersman J. Zijlstra uit Den Oever, die zich door zijn trompet liet inspireren op de weg naar een zingende en componerende tekstschrijver, heeft persoonlijk dijken ondergraven en doorgeprikt, schepen achter zich verbrand en mensen meegevoerd achter zijn gloedvolle horizonnen. Degenen voor wie zijn derde cd - De Doorbraak, dus - als een verrassing kwam, hadden het een en ander gemist aan nuances, contrasten en overgangen tussen pop, blues, ballads, jazz en meeslepende zigeunermelodietjes. Zij zijn op inhaalmanoeuvre, hij niet.

De singer songwriter in Jeroen Zijlstra is desnoods bereid in zijn liedjes ijzer met zijn handen te breken, als hij de kans krijgt iets moois te vertellen, zoals destijds in het gelauwerde Durgerdam slaapt. Een geschoold, 'verantwoord' stemgeluid? Welnee. Het is verpakt in schuurpapier, maar zo persoonlijk als de neten en gebakken voor het kloeke Nederlands waarmee hij laveert tussen de pure, tedere poëzie van miniatuurtjes en de huisbakken beeldspraak van up tempo stukken.

In voortvarende onbescheidenheid stelt hij zich één voorwaarde: hij waardeert het als we er iets aan hebben. Akkoord, ook omdat hij zich in dit theaterconcert omringt met vier voortreffelijke instrumentalisten voor wie hij letterlijk drie stappen terug doet teneinde hen voor de solo's respectvol de ruimte te verschaffen.

En die muzikanten vinden het dan ook weer best dat Jeroen Zijlstra zelf de trompet ter hand neemt. Dat kan, omdat de sfeer klopt. Dat geldt niet alleen voor de nummers waarin de jongens de beat er onder gooien. Juist in de rustige stukken of de parafrase op een zeemanslied werkt de smekende weemoed in de harmonieën van tekst en muziek beestachtig sterk. Het blijft bijna steeds spannend en in de uitloop van de branding flonkert de betovering van het oergevoel.