'De Doorbraak' heet het nieuwe theaterprogramma en de cd van de band Zijlstra. Een knipoog naar De Dijk, een knipoog misschien naar de situatie van Zijlstra. Hun vorige album 'Tussen Den Oever en New York' was al redelijk succesvol - er stond onder andere 'Durgerdam Slaapt' op waarvoor Jeroen Zijlstra de Annie M. G. Schmidt-prijs 2002 kreeg voor het beste theaterlied. Maar het is alsof het met dit album écht moet gebeuren. Een opdracht aan henzelf en iedereen die luistert: "Breek en ga ervoor/Ga het maken/Durf te breken/Breek door." En later in het couplet: "Voor de kunst/Van het proberen/Ook al blijft er/Niets meer van je heel." Heel typisch Zijlstra, genoemd naar Jeroen Zijlstra, verantwoordelijk voor alle teksten en een deel van de muziek. In die korte, heldere zinnen schuilt poezie. Een gevoel, een verlangen dat heel diep zit en ergens uit moet. Hij wil, zingt hij in het openingslied 'Ik zie wel', iets moois vertellen en of we om zijn woorden willen geven.
Op het podium staan de muzikanten in een halve cirkel met de zanger als middelpunt. De eerste paar nummers verlaat de trompet zijn hand niet. Want daar is het mee begonnen. Jeroen Zijlstra zong altijd al, maar hij ging naar het conservatorium om trompet te leren spelen. Hij raakte in de ban van de jazz. Als zijn mond opengaat, klinkt er die hese, schurende stem. Een waar handelsmerk inmiddels. De avond is een concert, heel theatraal is het niet, behalve hier en daar een lichtstand die de tekst moet ondersteunen. Nee, het is spelen en zingen bij Zijlstra. Eerst spelen, dan komt het praten zo wel, zegt hij letterlijk. Want dat is toch wat deze rasmuzikanten het liefste doen. Een wonderlijke mengeling van jazz, blues, ska, tegendraadse schurende melodieën, afgewisseld met zeer harmonische songs.
Op de vorige cd's van Zijlstra stonden veel nummers in het teken van de zee. Niet verwonderlijk: Zijlstra voer jarenlang als vissser op de Noordzee. De nieuwe liedjes van 'De Doorbraak' ademen nog steeds dezelfde sfeer, maar de onderwerpen zijn wat verder van de zee afgedwaald. Ineens is daar bijvoorbeeld 'Blijft het zo', een lied op de ader van deze tijd. "Door de werkelijkheid ingehaald", zei Jeroen Zijlstra tijdens de premiëre. In het lied vraagt hij zich af hoe het verder moet na New York en Madrid. Tussen de ballads door zitten nummers die hij 'zinloze meesterwerkjes' noemt. Uptempo songs met een wat luchtiger karakter, zoals 'Je bent zo lekker lelijk'. Al met al heeft Zijlsta een stap vooruit gezet, de muziekmachine is nóg beter geolied, de teksten zijn nog kernachtiger en raker, dus laat die grote doorbraak nu maar komen.