20-01-2010 Zijlstra - Liefde & Dorpsgevoel in het Posthuistheater, Heerenveen, 94 bezoekers

Dolle boel met een toefje poëzie

Zanger en trompettist Jeroen Zijlstra is al weer een jaar of tien druk bezig, tot groot genoegen van zijn talrijke fans. Hij staat bekend om zijn liedjes van verlangen en om zijn verhalen die vaak uitdraaien op een drieste, dolle boel. Ook gisteravond waren die ingrediënten volop voorhanden tijdens zijn optreden in het Posthuistheater in Heerenveen. Dat gaf hij samen met zijn begeleidingsband bestaande uit Pieter Jan Cramer achter de toetsen, Edwin Wieringa aan de contrabas en slagwerker Naut Ingenhousz. En niet te vergeten Rutger Molenkamp, ook al was de saxofonist slechts aanwezig als regisseur van de muziek. Doordat hij MS heeft, kan hij spijtig genoeg niet meer meespelen. Met hem maakt Zijlstra al een flink aantal jaren vele liedjes.

Jeroen Zijlstra (1958) groeide op in het Noord-Hollandse Wieringen en kwam als visser naar Amsterdam. Hij wilde heel graag trompet spelen. Gaandeweg werd hij zanger van zelfgeschreven teksten. Sommige van zijn liedjes zijn poëtisch, andere blinken uit in rauw levensgevoel. De thema's variëren van de zwalkende visserman tot en met de verlaten geliefde. Zijn programma Liefde en dorpsgevoel dekt wel aardig de lading, al moet je dan wel incalculeren dat onder dorpsgevoel ook welige waanzin moet worden verstaan. Bijvoorbeeld als er een uitzinnig verhaal tevoorschijn komt over zijn jeugd op Wieringen. Dat vertelt hij dan in het Nederlands, maar al improviserend vertaalde hij het gisteravond in het Wierings; omdat Friezen die vorm van het Westfries wel verstaan, zo vond hij. Gaandeweg het verhaal ging zijn moedertaal hem weer steeds beter af. Zonder pardon leidt de zanger je naar allerlei uitersten. Dat verhaal over zijn jeugd mondt uit in de ultieme idiotie van een woest lied over Bazooka Joe kauwgum. Daar was hij in zijn jeugd verslaafd aan. Daarna komt dan meteen een ingrijpend lied over een sterfgeval en begrafenis. Vervolgens krijg je perfect dronkenmansgelal op rijm voorgeschoteld.

Zijlstra weet je steeds weer te verrassen en mee te nemen. Zo geeft hij aan het eind van zijn programma een mooi voorbeeld van dorpsgevoel door een loflied te zingen op de Amsterdamse Wieringer Max Teeuwisse alias Max Teawhistle. De man die Jeroen Zijlstra infecteerde met het jazzvirus tijdens zijn jazzconcerten in de oude Museumboerderij in Wieringen. Doordat Zijlstra met jazzmusici speelt, worden zijn liedjes gelardeerd met improvisaties. Maar zo dat het niet echt opvalt. Dat combineert uitstekend met de sfeer van de songs. In andere liederen dikken de heren zo nu en dan de sfeer aan. Een perfecte avond 'ferdivedaasje'. Zijn bekendste liedje, Durgerdam slaapt, hield hij tot het laatst achter de hand. Hiervoor kreeg Zijlstra in 2003 de Annie M.G. Schmidtprijs. Nadat hij eerst nog Grietje, het woeste liedje van verlangen had gezongen, lieten de muzikanten de microfoons achter zich en zongen en speelden dit nummer over een nachtelijke wandeling vol herinneringen, heel ontroerend de zaal in.

Hessel Fluitman, Friesch Dagblad 21-01-10