MARK MINNEMA Noordhollands Dagblad, 11 december 2009
Liefde & Dorpsgevoel door Zijlstra. Gezien: Het Park, Hoorn 09/12. Tournee.

Zijlstra vertolkt een oer-Noord-Hollands gevoel

Tien jaar is zanger en trompettist Jeroen Zijlstra nu bezig met zijn band, Zijlstra. En bij het zien van "Liefde & dorpsgevoel" moet je concluderen dat hij zijn missie nog steeds trouw blijft. Hij paart jazzmuziek aan het kleinkunstlied, zingt over de zaken van het hart, en keert in zijn liedjes onvermoeibaar terug naar zijn geboortestreek, Wieringen en in het bijzonder het dorpje Oosterland.

Het is veilig, zo'n nieuw programma van Zijlstra. Je weet je wat je krijgt. Maar het verveelt niet, omdat Jeroen Zijlstra niet blijft hangen in oude successen. "Liefde & dorpsgevoel" bestaat geheel uit nieuwe liedjes. Die staan ook op de gelijknamige cd, die door Radio 2 is uitgeroepen tot "Cd van de Week".

Bovendien verandert Zijlstra iedere keer subtiel een beetje van richting. Zo klinkt de vissermanromantiek waarmee hij begon nauwelijks meer door. Daarvoor in de plaats blijkt zijn jeugd op Wieringen steeds meer de inspiratiebron. En wat betreft de liefde: in de ballads schuilt meer bitterheid. Verlaten, verlaten worden, de donkerder kanten van de liefde: ze keren in diverse liedjes terug.

Muzikaal is er ook wel iets veranderd. Door overmacht, kun je zeggen. Saxofonist Rutger Molenkamp kan als gevolg van MS niet meer spelen. Het bepalende geluid van zijn sax klinkt dus niet meer. Op de cd heeft dat tot nieuwe keuzes geleid. Er doen strijkers mee en gitarist Jesse van Ruller speelt op diverse nummers. Live echter zijn ze gewoon met z'n vieren, en ook al is het jammer dat de sax van Molenkamp niet meer klinkt, de band speelt nog even vitaal en vrij als tevoren.

Op het podium blijkt eens te meer dat ze weer een sterke set liedjes bij elkaar hebben. In het openingsnummer 'Randgeval doet Zijlstra zijn belofte gestand dat het altijd jazz zal zijn wat zijn band maakt. Pianist Pieter Jan Cramer krijgt alle ruimte om uit te pakken. Maar met hoorbaar plezier maakt de groep ook uitstapjes naar soul of rhythm 'n blues, zoals het fraaie dronkemanslied "Dwars door het midden". Of "Bazooka Joe", een loflied op de kauwgum uit zijn jeugd. Zijlstra bouwt het uit tot een hilarische sketch over zijn kinderjaren in Oosterland.

We blijven nog even op Wieringen met een loflied op de jazzboerderij van Max Teeuwisse, gegoten in een 'Noord-Hollandse merengue'. In de toegift verwent hij zijn West-Friese publiek met "Kermis in Spanbroek". Dan blijkt wel hoezeer Zijlstra de vertolker is van een oer-(Noord-)Hollands gevoel. Maar hij weet dat boven het regionale uit te tillen. In Brabant of Groningen zal zijn verhaal ook aankomen, en dat is zijn kracht.