Via vrienden, die hen al kenden uit Noord Holland ben ik op Zijlstra attent gemaakt. Bij hen thuis had ik de muziek gehoord en was hevig nieuwsgierig naar hun optreden en dat voldeed uitermate. Het eerste nummer waarvan ik de titel niet meer weet doet me op het puntje van mijn stoel zitten. Pure jazz. Het tweede nummer is totaal anders en dat is het verrassende van deze groep; je kunt er alle kanten mee op. Maarten van Roosendaal beluisterde een van Jeroen gekregen demo tijdens de afwas en werd al na een aantal nummers van bulderlach naar intense ontroering geslingerd en wist dat hij met een meesterwerkje te doen had.
Hij pakte de telefoonomJeroen "Briljant, geniaal, etc" toe te schreeuwen en Jeroen zegt "Mooi, schrijf dat eens voor me op". Dat deed hij op de cd "Tussen Den Oever en New York". Ik heb hier niets aan toe te voegen en kan alleen maar de visie van Van Roosendaal onderschrijven.
Tijdens het concert vertelt Jeroen dat Rutger Molenkamp vanwege een spierziekte de saxofoon niet meer kan bespelen. Hij is echter nog wel bij de band betrokken en heeft nu de muzikale regie.
Het concert dendert door en doet de titel "Liefde en Dorpsgevoel" alle eer aan. Ze zijn eenvoudig gebleven en de emotie is puur. Ik heb het idee, dat in de teksten van Jeroen veel eigen ervaringen zitten verscholen, maar heb hem er bewust tijdens de paar woorden, die we wisselden, niet naar gevraagd. Hij zit in de foyer even bij te komen en wie ben ik dat ik hem dat moment niet zou gunnen. Ik heb het concert bijgewoond en die avond kon niet meer stuk. Een paar van zijn teksten wil ik u niet onthouden:
Uit "Tot slot", Niemand ter wereld kan zonder een vriend - iedere eenling heeft beter verdiend - iedere kus is een openingslied - maar voor jou gold dat kennelijk niet - hoe vreemd, hoe vreemd kan het gaan - de ene valt om en de ander blijft staan enz. Uit "Durgerdam slaapt", Stilte om de huizen aan de Durgerdammerdijk - weemoed op het spiegelgladde water in de morgen om vier uur - vogels, mensen, alles ligt te slapen - niemand heeft gezien dat ik er ben - Durgerdam zo diep verloren blauw - waar is de tijd gebleven - het huis en het bed waarin ik sliep met jou - de liefde van mijn leven - Durgerdam zo diep verloren blauw - de tijd die wij vergaten - het huis en het bed waarin ik hield van jou - het is voorgoed verlaten.
"Durgerdam slaapt" was in 2002 goed voor de Annie M.G. Schmidtprijs. De theatertour is opgehangen aan de laatste cd "Liefde en Dorpsgevoel", en haakt ook in op het gevoel dat Jeroen heeft met het echte leven. De teksten raken en zijn beeldend en doet je hunkeren naar ruimte en zee, naar liefde en alles wat ermee samenhangt.
Heimwee en blues maar ook stevige swing en vrolijkheid. Zijlstra bestaat sinds 1998. De mannen zijn goed op elkaar ingespeeld en schuwen geen enkel genre.
In hun optreden vormen onrust, pijn, ontrouw en afscheid de wrange basis voor prachtige nummers, die via de onderbuik het hart bereiken aldus de gids van het Posthuis Theater. Geen woord teveel.
De band houdt het voor gezien na een optreden van ruim twee uur achter elkaar.
Ze komen nog even opdraven voor "Grietje", die in de bedstee moet komen omdat het slecht weer is buiten en het eerder genoemde "Durgerdam slaapt". Daar werd ik best wel even stil van. Een staande terechte ovatie was hun deel.
Ik ga zeker opnieuw naar Zijlstra, wanneer ze in de buurt zijn.
Een betere investering dan een duur popconcert in een verre stad met alle parkeerellende en veel te hoge toegangsprijzen. Het ga je goed Jeroen. Ik wens jou en de band veel liefde en hou het dorpsgevoel vooral vast met jazzy popsongs en puur Hollandse blues…met hier en daar een golfje hoop. Aldus de flyer.

Harry Wiersum, West-Frieslander 23-02-10